Brzeskie Amazonki po intensywnym sezonie pełnym podróży, przygód i wzruszeń wróciły do miasta z bagażem wspomnień, które – jak mówią – dodają im siły do codziennej walki o zdrowie i radość życia. Od nadmorskich spacerów o świcie, przez górskie wędrówki, aż po wspólną pielgrzymkę na Jasną Górę, każda z wypraw stała się dla nich dowodem, że życie po chorobie może być pełne barw, energii i zachwytów.

Tempora labuntur – czas upływa, ledwo lato minęło, już jesień pozrywała ozłocone liście z drzew, utkała z nich kolorowy kobierzec, ścieląc go pod stopy przechodniów, to siąpi deszczem, to otula mgłą… Powspominaliśmy Wszystkich Świętych, naszych zmarłych w Dzień Zaduszny, oddaliśmy hołd bohaterom w Święto Niepodległości i zatęskniliśmy za latem, choć tegoroczne było kapryśne, jakieś krótkie i nie zmęczyło skwarem.

Brzeskie Amazonki również zatęskniły, a że „Bóg dał nam wspomnienia, byśmy mogli mieć w grudniu róże”, jak powiada James M. Barrie (1860–1937), szkocki dramaturg i powieściopisarz, więc powspominamy ten letni czas, kiedy to jak prawdziwe łowczynie wyruszyły na podbój świata. Rozproszyły się po kraju jak barwne motyle, zwabione ciepłym promieniem słońca, powiewem wiatru znad pszenicznych łanów, miodowym aromatem rzepakowych pól, słonej, morskiej bryzy, szelestem trzcin nad brzegami jezior, bo „piękna nasza Polska cała, piękna, żyzna i niemała” – zachwycał się Wincenty Pol (1807–1872), polski poeta i geograf.

Spragnione swobody, uwolnienia od codziennych obowiązków, chcące posmakować potraw przyrządzonych rękami innych, z regionalnych kuchni, złaknione nowych wrażeń… Otwarte na cały świat, nawiązują znajomości z innymi Amazonkami, utrwalają przyjaźnie, bo „przyjaźń podwaja radość i o połowę zmniejsza trudy”, twierdzi współczesny powieściopisarz francuski Guillaume Musso, a my to potwierdzamy.

Nasze bohaterki od lat odwiedzają z rodzinami Mielno, zawsze serdecznie witane przez gospodarzy. Tak było i tym razem. Cieszyły się dobrym wyżywieniem, gimnastyką na trawie o porannej rosie, nawet SPA z wodą o różnych kolorach. W Dniu Dziecka delektowały się pysznym smakiem lodów, spacerowały, a nawet zrywały się o świtaniu, by zachwycić wschodem słońca, a wieczorną porą, bajecznym zachodem itp., itp.

Do Przesieki koło Karpacza również dotarły. Choć ośrodek w swoim wystroju tkwi jeszcze w PRL-u, to wynagradzały przepiękne, górskie pejzaże, lasy, wodospady. Podziwiać nawet było można morsujące „foczki”, będąc opatulonym samemu w ciepłe kurtki. Był też wieczór muzykowania i śpiewania, i uwaga: w towarzystwie 70 motocyklistów! Jest co wspominać, prawda?

Ustka jest również często odwiedzana przez nasze Amazonki, bo tu organizowane są turnusy rehabilitacyjne z indywidualnym dofinansowaniem z PFRON-u. Ku wielkiemu zadowoleniu, uczestnicy są zaopiekowani przez animatorkę, obowiązkowo przetańczone wieczorki, zajęcia rehabilitacyjno-zdrowotne nie pozwalały na nudę.

Trekking – to aktywność ruchowa, czyli wędrówki piesze na długie dystanse w trudnych warunkach terenowych i klimatycznych, ale sprawiające dużo przyjemności i radości, płynącej z pokonywania własnych słabości i ograniczeń. Amazonki udowodniły, że „życia nie mierzy się liczbą oddechów, a liczbą chwil zapierających dech w piersiach”, o czym też przekonuje afroamerykańska poetka i pisarka Maya Angelou (1928–2014). Tak było w Sierakowie i Pustkowiu, gdzie oprócz trekkingu bawiły się na plenerze malarskim, warsztatach florystycznych czy wyrobu biżuterii.

I tak nadszedł czas, by po „wywczasach” wziąć udział w 28-ej już Ogólnopolskiej Pielgrzymce Amazonek do Częstochowy na Jasną Górę, by podziękować za drugie życie po wygranej walce z rakiem piersi Matce Bożej Królowej Polski, bo „jakże nie płonąć w podzięce za dar najpiękniejszy, za serce tej Najlepszej z Matek. Maryja błogosławi i tej, co w miłosierdzie nie wierzy, Jej jasna strudzona dłoń smutki wszystkie uśmierzy” – zapewniają słowa maryjnej pieśni, a my w to wierzymy.

Natomiast niefortunnie dość się złożyło, że tego samego dnia urządzono w Brzegu Marsz Różowej Wstążki, ważny, bo jubileuszowy, 10., a od 6 lat w towarzystwie Czarnych Wąsów, czyli panów propagujących profilaktykę raka jąder, co w prelekcji wyczerpująco omówił p. Rafał, stwierdzając, że mężczyźni nie potrafią prosić o pomoc, wstydzą się, więc nie idą do lekarza, w odróżnieniu od kobiet, które również się wstydzą, ale idą na badania. Apeluje też do mężczyzn, tych jeszcze bardzo młodych: badajcie się, bo rak jąder atakuje już od 15. roku życia do 45. Nie trzeba się załamywać, nie musi być wyrokiem, bo jest do WYLECZENIA!!!

Przysłowie Azteków mówi: „Patrz zawsze w stronę słońca, a cienie będą za wami”. Amazonki już się tego nauczyły i cieszą się nadal życiem i zdrowiem, biorą udział w życiu kulturalnym w naszym mieście, w różnorakich zajęciach w BCS-ie, np. z p. Krystyną Nachajewską w programie „Sprawny Senior”, z którą ćwiczą i ciało, i umysł. Integrują się z innymi organizacjami pozarządowymi, stowarzyszeniami, biorą udział w wycieczkach, wczasach, wyjazdach na koncerty itp., itp.

Chcą wciąż „mieć iskry w oczach, wiatr we włosach, uśmiech na twarzy i motylki w brzuchu”, nie tylko latem, ale i teraz na przekór jesieni, a niebawem zimy, czego tym dzielnym niewiastom z całego serca życzę, wszystkim czytelnikom również i sobie też.

Lilia Gebauer