Brzeżanie wielkiego serca

W świecie, w którym coraz częściej mówi się o sukcesie, rywalizacji i trosce wyłącznie o siebie, są miejsca przypominające, że największą wartością wciąż pozostaje drugi człowiek. W swoim najnowszym felietonie Lilia Gebauer opowiada o ludziach, którzy od lat bez rozgłosu niosą pomoc potrzebującym. To historia Brzeskiego Stowarzyszenia Chorych na SM, jego terapeutów, wolontariuszy i wszystkich tych, którzy każdego dnia udowadniają, że wielkie serce nie potrzebuje reklamy.

„Miej serce i patrzaj w serce” nawoływał Adam Mickiewicz (1798–1855), nasz wieszcz narodowy, poeta epoki Romantyzmu. W dobie ogromnego rozwoju nauki, technologii i sztucznej inteligencji wydaje się, że homo sapiens – człowiek rozumny jako istota nie tylko rozumna, ale i czująca – przestaje być zauważalny. Powszechne dążenie do sukcesu, choćby „po trupach”, moda na samorealizację bez względu na innych, stawianie swoich potrzeb na pierwszym miejscu, skupianie się tylko na sobie i swoim rozwoju, co podkreśla współczesna psychologia, która uczy, że „miłość własna jest ponad wszystko” itp. Niestety, jak to często bywa, trudno zachować równowagę w życiu i to, co w założeniu miało być mądrą troską o siebie i umiejętnością stawiania rozsądnych granic, zamienia się w skrajny, wygodny egoizm. Tym bardziej, że świat promuje niezależność i silne ego (ja) i już blisko mamy acedię – duchową obojętność, potocznie (kolokwialnie) zwaną znieczulicą.

Jeżeli tak jest, to dzięki nam wszystkim, bo „nasz świat tworzymy sami, od nas zależy, jaki on będzie” – twierdzi Ewa Kassala, współczesna autorka powieści historycznych. Trudno się z tym nie zgodzić, choć najchętniej o wszelkie zło tego świata obwiniamy innych. To przecież MY chcemy mieć „święty spokój”, komfort dobrego samopoczucia. A może za Alfredem Adlerem (1870–1937), austriackim psychiatrą i pedagogiem, warto pochylić się nad tym: „Nie pytaj, co daje ci życie, zapytaj, co TY dajesz” (innym).

Na szczęście są ludzie, którzy nie pytają, a dają całego siebie w darze dla innych, a zwłaszcza potrzebujących troski i fachowej pomocy. Do takich LUDZI z wielkiej litery należą Brzeżanie, mający świadomość, że „jeden z najgłębszych sekretów życia polega na tym, że tylko to wszystko, co robimy dla innych, jest tym, co naprawdę warto robić”, jak pisze Lewis Carroll (1831–1898), angielski pisarz, autor Alicji w Krainie Czarów. Ci LUDZIE wielkiego serca w naszym mieście żyją, pracują i tworzą różnego rodzaju grupy wsparcia, organizacje pozarządowe, stowarzyszenia, ponieważ rozumieją, że najlepszym schronieniem i ratunkiem jest drugi człowiek, czemu hołduje również Anna Dymna, znana aktorka pracująca od lat z osobami z niepełnosprawnością intelektualną.

Niebawem będzie jubileusz 25-lecia istnienia BSSM (Brzeskiego Stowarzyszenia Chorych na SM (stwardnienie rozsiane)) z siedzibą w budynku dawnej przychodni PKP przy ul. 1 Maja. Czym się ono wyróżnia i o czym warto wiedzieć? Otóż stowarzyszenie powstało z inicjatywy i pomysłu Roberta Hejmana w roku 2001. Początkowo działało w DONI COR przy ul. Kamiennej, a kiedy pojawiła się możliwość zagospodarowania budynku po przychodni PKP, natychmiast przystąpiono do remontu zdewastowanego wnętrza, własnymi rękami!!! I to od podstaw!!! Pod kierownictwem Roberta Hejmana, połączeni wspólną ideą prawdziwi „zapaleńcy”, pracują do dnia dzisiejszego, choć od trzech lat pod innym przewodnictwem nowego składu Zarządu: jako prezes – Joanna Anita Figas, wiceprezes – Robert Hejman, jako sekretarz – Magdalena Kłoda i członek Zarządu – Lucyna Mystek.

Pani Magdalena Kłoda kieruje od 21 lat Warsztatami Terapii Zajęciowej, a od prawie 10 lat, czyli od 2017 roku, istnieje Środowiskowy Dom Samopomocy pod kierownictwem pani Anny Szczerbik. Pani Anna serdecznie zaprasza i zachęca do uczestnictwa w zajęciach w ŚDS osoby dorosłe z wszelkimi problemami neurologicznymi, również te z niepełnosprawnościami sprzężonymi z inną niepełnosprawnością. Warto o tym wiedzieć i komuś wskazać drogę do siedziby BSSM, gdzie podwoje są szeroko otwarte dla potrzebujących pomocy, terapii, zajęć itp. Są jeszcze wolne miejsca! Tym bardziej, że ani uczestnik, ani opiekunowie nie ponoszą żadnych kosztów ani za transport, ani za posiłek, ani za zajęcia, opiekę czy rehabilitację! Mówmy o tym znajomym, sąsiadom, bo nie wszyscy wiedzą, dokąd się udać.

Głównym celem Stowarzyszenia jest przeciwdziałanie osamotnieniu, rezygnacji, poddaniu się uczuciu porażki w zmaganiu się z problemem, aktywizacja społeczna, pomoc w wyjściu z domu. Niestety, wciąż u niektórych osób dotkniętych problemami ze sprawnością, a również u opiekunów i rodziców, tkwi bezpodstawne poczucie winy, wstydu, obawy przed tym, co ludzie powiedzą… Zupełnie niepotrzebnie, bo „Być pełnosprawnym to tak naprawdę żadna zasługa, to dar, który każdemu z nas może być odebrany. Pozwólmy więc niepełnosprawnym, albo sprawnym inaczej, włączyć się w nasze życie, dajmy im pewność, że jesteśmy jednością”. Tak nauczał Richard von Weizsäcker (1920–2015), wybitny polityk, szósty prezydent RFN. Niejednokrotnie osoba z niepełnosprawnością jest utalentowana w sposób bogatszy niż pełnosprawna. Przykładów na to jest wiele, a psychologia twierdzi, że nie ma człowieka w 100% zdrowego. Ale niestety są i tacy, którzy tego nie rozumieją i potrafią się gapić na ulicy, nawet z otwartą buzią, na widok grupy ludzi poruszających się czy wyglądających nieco inaczej. Uczestnicy zajęć Warsztatów Terapii Zajęciowej w BSSM potrafią tworzyć przepiękne arcydzieła, bo odkryty prawdziwy talent nie zna ograniczeń. Pracami kierują wysokiej klasy profesjonaliści, czyli terapeuci zajęciowi: p. Katarzyna, Wioletta, Agnieszka, Dorota i Dawid, a także do dyspozycji jest psycholog oraz specjalista ds. rehabilitacji. Oprócz artystycznych preferencji cechuje ich bezgraniczna cierpliwość, życzliwość i tolerancja. Kochają swoją pracę, kochają swoich podopiecznych i jest to miłość odwzajemniona. Bo jak pisze Ewa Kassala: „Bogaci czy biedni, piękni czy brzydcy, wszyscy najbardziej pragniemy miłości”. Tu miłością obdarzają się wszyscy, bo „amor vincit omnia – miłość wszystko zwycięża”, i zmęczenie, i zniechęcenie, i chwilowy brak sił... Nadaje sens pracy, ułatwia zrozumienie, że „choroba i starość są nieuniknione, ale gdy przechodzi się przez nie w obecności bliskich (w BSSM), wszystko staje się odrobinę łatwiejsze”, jak tłumaczy Jagoda Kwiecień, współczesna pisarka.

Tych zaopiekowanych, hołubionych, nauczanych nieraz nawet podstawowych zasad higieny czy zachowań społecznych przez 25 lat istnienia BSSM były tysiące, a tych otwierających swe ramiona, przygarniających do siebie, można za św. Janem Pawłem II mierzyć „miarą doskonałości człowieka, której wielkością jest jego serce”. Terapeuci kochają swoich podopiecznych, ale to miłość wymagająca, co niestety nie zawsze idzie w parze z oczekiwaniami rodziców czy opiekunów. Rodzice, choć niewątpliwie bardzo kochają swoje dorosłe dzieci, często je wyręczają, trwając w złudnym przekonaniu, że w ten sposób wynagradzają nieco ograniczenia czy skutki choroby u potomka. Nic bardziej błędnego! Takie postępowanie hamuje rozwój możliwy mimo ograniczeń! Tak po ludzku to często brakuje sił, ale jak uczy amerykański trener sportowy: „Nie pozwól, aby to, czego nie możesz zrobić, przeszkodziło temu, co możesz zrobić. Może nas spotkać wiele porażek, ale nie możemy dać się pokonać!”.

BSSM to również Klub Integracji Społecznej, założony w 2015 r., oferujący pomoc osobom długotrwale bezrobotnym, wykluczonym społecznie, w powrocie na rynek pracy i odbudowie samodzielności życiowej poprzez warsztaty, treningi, czyli symulacje rozmów z pracodawcą, szkolenia, kursy zawodowe, doradztwo indywidualne itp.

To, „co widzę i opisuję”, to tylko niewielki obrazek ogromu organizowanych zajęć, wyjazdów integracyjnych, wycieczek, pikników, wernisaży, zabaw, zawodów sportowych, o których okresowo informuje p. Magdalena Kłoda na łamach prasy lokalnej. Aż trudno uwierzyć, że tak wiele dobrego dzieje się w Brzegu, niezależnie od zawirowań politycznych ogólnokrajowych czy brzeskiego „trzęsienia ziemi” we władzach partyjnych KO, czy referendum o odwołanie pani burmistrz.

Wracamy do przyjemniejszego tematu, czyli do BSSM. Pani Magdalena Kłoda, pracując od 21 lat, wyraża wielkie uznanie, sympatię i szacunek dla podopiecznych, ale też dla pracowników. Wysoko ceni wspaniałą grupę współpracowników, tworzących jedną rodzinę, w której każdy jeden za drugiego gotów jest „skoczyć w ogień”. Członkowie Rady Programowej doskonale się rozumieją, zawsze potrafią osiągnąć porozumienie i kompromis w spornych kwestiach oraz tworzyć jeden front w swoich działaniach. To temat „rzeka”, trudny do wyczerpania, więc chętnych zapraszamy do złożenia wizyty w siedzibie, aby móc na własne oczy przekonać się, czy to, co opisuję, jest prawdziwe. A czynię to z prawdziwą przyjemnością i wdzięcznością za okazaną mi życzliwość, w podzięce za tyle dobra z ich strony, a za Zbigniewem Wawrowskim, internetowym publicystą, dedykuję:

„Sens życia to siła, by wstać, gdy los cię przewróci. To wiara, że ptak o świcie wróci. Sam tworzysz go dzisiaj w miłości i trudzie, w tym, jakimi przy nas stają się ludzie”.

A Wojciech Sobala, współczesny poeta, woła do tych, którym ciężko:

„Choć sił tak bardzo już brakuje… Upadłeś? Powstań! Jeszcze raz! Bo życie właśnie tak smakuje! Wszystko pokonasz! Nawet strach, choć z piersi serce się wyrywa. Zwycięzcą jesteś – a więc walcz, póki nadzieja w tobie żywa!”
Z ogromnym szacunkiem i niskim ukłonem
Lilia Gebauer