„Rowerowa kompromitacja”. Trasy zza urzędniczego biurka? W pewnym miejscu nie da się nawet przejść pieszo

Mieszkańcy chcieli pomóc za darmo. Władza uznała, że wie lepiej. Zamiast wykorzystać wiedzę ludzi, którzy od lat jeżdżą po lokalnych drogach i leśnych duktach, urząd zlecił opracowanie tras rowerowych zewnętrznemu wykonawcy. Sprawdziliśmy pierwszą z pięciu tras i już na starcie znaleźliśmy kompromitującą wpadkę. Oficjalny szlak prowadzi w miejsce, gdzie nie da się przejechać rowerem, a chwilami nawet przejść pieszo. To kolejny dowód, że zza urzędniczego biurka świat często wygląda zupełnie inaczej niż w rzeczywistości. Nomen omen, tego odcinka nie da się pokonać nawet „energicznym krokiem”, choć nowe trasy były wcześniej z entuzjazmem zachwalane w mediach społecznościowych przez burmistrza Miłosza Kroka.

Miała zachęcać do odkrywania uroków gminy Grodków. Tymczasem jeden z odcinków oficjalnie wyznaczonej trasy rowerowej prowadzi w miejsce, gdzie rowerzysta musi zawrócić. Gęste krzewy, wysokie pokrzywy, powalone drzewa i głębokie koleiny sprawiają, że fragment zielonego szlaku pomiędzy Gnojną a Gałązczycami jest całkowicie nieprzejezdny. Co więcej, jak twierdzą społecznicy, nie da się tam nawet swobodnie przejść pieszo.

Kilka tygodni temu informowaliśmy o inicjatywie mieszkańców, którzy chcieli wspólnie z burmistrzem Miłoszem Krokiem opracować długofalową koncepcję rozwoju tras pieszych i rowerowych w gminie Grodków. Ich propozycja zakładała wykorzystanie wiedzy osób od lat przemierzających lokalne drogi, lasy i polne dukty. Do spotkania jednak nie doszło. Urząd zlecił zewnętrznemu wykonawcy opracowanie tras rowerowych, pomijając proponowane przez mieszkańców konsultacje i wspólne wypracowanie ich przebiegu. Efektem był gotowy przewodnik zaprezentowany jako nowa inicjatywa gminy i jej włodarza Miłosza Kroka.

Postanowiliśmy sprawdzić, jak przygotowane trasy wyglądają w praktyce. O przejazd trasą nr 1 poprosiliśmy jednego z inicjatorów społecznej inicjatywy, Norberta Bohdziula.

Jego wnioski są bardzo krytyczne. Największy problem pojawia się pomiędzy Gnojną a Gałązczycami. W tym miejscu trasa skręca z asfaltu na zielony szlak prowadzący przez las. Według Bohdziula dalsza jazda rowerem jest tam niemożliwa.

– Przed wyjazdem na trasę przygotowaną przez gminę Grodków najpierw trzeba sprawdzić, czy w ogóle jest ona przejezdna. Takiej informacji gmina nie zamieściła ani na swojej stronie internetowej, ani w mediach społecznościowych. Jest fragment szlaku, którego nie da się pokonać nawet pieszo. Krzewy, młode drzewa i pokrzywy całkowicie zarosły drogę, a dodatkowo leżą tam powalone drzewa – mówi Norbert Bohdziul.

Jak dodaje, odcinek ten można było bez problemu poprowadzić pobliską drogą pożarową, która jest w pełni przejezdna i biegnie praktycznie równolegle do obecnie wyznaczonego przebiegu trasy.

To jednak nie jedyny zarzut. Zdaniem Bohdziula autor projektu pominął wiele atrakcyjniejszych i bezpieczniejszych odcinków. Nie wykorzystano między innymi Alei Czereśniowej w Tarnowie Grodkowskim, na którą gmina przeznaczyła około 90 tys. zł. Pomiędzy Młodoszowicami a Bąkowem zrezygnowano z poprowadzenia trasy drogami technicznymi przy farmach wiatrowych, wybierając zamiast nich asfaltową drogę powiatową. Z kolei na odcinku Bąków – Jutrzyna trasa wprawdzie prowadzi już drogą polną, jednak zdaniem społeczników warto byłoby ją nieco wydłużyć i wykorzystać sieć dróg technicznych przy wiatrakach. Pozwoliłoby to uatrakcyjnić przejazd, co podczas kampanii referendalnej zapowiadał przewodniczący Rady Miejskiej Dariusz Gajewski.

Zamiast tego rowerzystów skierowano na asfaltowe drogi. Co więcej, z liczącej 47,7 kilometra trasy jedynie 5,4 kilometra prowadzi drogami polnymi i szutrowymi. Cała pozostała część przebiega po asfaltowych drogach gminnych i powiatowych, co trudno uznać za szczególnie atrakcyjną propozycję dla osób szukających rowerowych wycieczek z dala od ruchu samochodowego.

– Od początku zależało nam na stworzeniu wspólnej, długofalowej koncepcji rozwoju tras pieszych i rowerowych w gminie Grodków. Chcieliśmy, aby powstała ona przy udziale mieszkańców, radnych, burmistrza oraz pracowników urzędu. Tylko taka współpraca daje szansę na stworzenie spójnej sieci tras odpowiadającej rzeczywistym potrzebom mieszkańców i turystów.

Wspólna praca mogłaby zaowocować nie tylko opracowaniem strategii rozwoju infrastruktury rowerowej, ale również kolejnymi inicjatywami promującymi całą gminę. Zaangażowanie mieszkańców z różnych miejscowości pozwoliłoby także stopniowo przywracać przejezdność zaniedbanych dróg polnych, leśnych duktów i kładek. Dziś wiele z tych odcinków jest nieprzejezdnych z powodu wieloletnich zaniedbań, a część została nawet zaorana przez właścicieli pól. To właśnie dlatego uważaliśmy, że planowanie tras powinno rozpocząć się od rozmowy z ludźmi, którzy od lat znają ten teren i z niego korzystają – podsumowuje Norbert Bohdziul.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że przebieg trasy powstawał bardziej przed monitorem komputera niż w terenie. Gdyby autor rzeczywiście przejechał cały szlak przed jego publikacją, z pewnością zauważyłby, że kilkukilometrowy fragment zielonego szlaku jest całkowicie nieprzejezdny.

Pozostaje również pytanie, w jaki sposób gmina odebrała usługę wartą 10 tys. zł. Czy przed jej zaakceptowaniem ktokolwiek zweryfikował przebieg tras w terenie, czy ograniczono się jedynie do sprawdzenia map? To pytania, na które mieszkańcy z pewnością oczekują odpowiedzi.

Poniżej fragmenty "trasy" do przejścia "energicznym krokiem"