Terra Incognita. Oława, której Brzeg może pozazdrościć

Oława coraz śmielej pokazuje, że życie miasta nie musi kończyć się na tym, co zorganizuje urząd. Pikniki śniadaniowe, Oławskie Niedziele Przedsiębiorczości, akcje charytatywne, koncerty i dziesiątki osób gotowych poświęcić swój czas. Lilia Gebauer przygląda się temu, co dzieje się tuż za miedzą, i pyta, dlaczego Oławie udało się uruchomić społeczną energię, której w Brzegu tak często brakuje.

To, co się dzieje w Oławie, bliskiej sąsiadce Brzegu, zasługuje na najwyższe uznanie i podziw, choćby z racji ożywionego życia społecznego, animowanego przez młodych Oławian. Do niedawna mieszkańcy Brzegu z niejakim lekceważeniem wypowiadali się na temat Oławy, bo mniej ludności, zabytków, rozrywki itp. A tu, proszę, ta opinia stała się już bardzo nieaktualna! Teraz Oława wyprzedziła nas pod wieloma względami: rozwoju przemysłu, gospodarności i jakości życia społecznego. Dziś to Brzeżanie jadą do Oławy do lekarzy, szpitala czy na sławne jarmarki bożonarodzeniowe, czy arcyciekawe, trwające już od dwu lat Oławskie Niedziele Przedsiębiorczości, odbywające się cyklicznie w każdą ostatnią niedzielę miesiąca. Podobnie było i w sierpniu, będzie i we wrześniu.

Co w tym niezwykłego? Zapytałby momus, człowiek krytykujący wszystko i wszystkich. Otóż to, że w Oławie ważne sprawy wzięli w swoje ręce młodzi, a konkretnie: dwie kobiety, piękne i młode, z głowami pełnymi pomysłów, zapału i determinacji do ich realizowania. Potrafiły przekonać do współpracy nie tylko pojedyncze osoby, ale i organizacje pozarządowe, stowarzyszenia, urzędy, wolontariuszy itp., bo mają to, co się zwie: vis atractiva – powab, urok i siłę przyciągania. Urząd Miasta bardzo aktywnie wspiera i służy pomocą na wszelkie możliwe sposoby, przy wielkiej aprobacie burmistrza, urzędującego od 12 lat, p. Tomasza Frischmanna i wójta, p. Artura Piotrowskiego. Jak widać, Oławianie mają szczęście do mądrych włodarzy. Bez problemu udostępniany jest plac przed ratuszem, nieodpłatnie pobór prądu z UM, podobnie wypożyczane są stoły, ławki, namioty nad straganami, wszystko z UM BEZPŁATNIE! Jakie koszty ponoszą wystawcy? Niewielkie, bo 50 zł. Co przeznaczone jest na cele charytatywne tylko i wyłącznie. Przy błyskawicznej akcji rozkładania stołów, ławeczek i namiotów nad każdym stoiskiem, oprócz dorosłych wolontariuszy, dzielnie uwijają się harcerki i harcerze z XIII Drużyny Starszoharcerskiej Turystycznej INVICTUS, pod dowództwem drużynowego, pana Marcina Nowickiego. Drużyna działa od 2020 roku, preferując aktywny i wymagający program, a wchodzi w skład Hufca Oława, który niedawno świętował 80-lecie swego istnienia. Bardzo ochoczo wspierają każdą imprezę, obok Straży Miejskiej, Straży Pożarnej i Policji, oczywiście pro publico bono – dla dobra społecznego, czyli charytatywnie.

Pani Alicja Igielska i pani Małgorzata Kwaśniewska, początkowo z osobna, a że viribus unitis – wspólnymi siłami jest łatwiej, połączyły swoje siły w realizowaniu podobnych marzeń, aby ożywić życie społeczeństwa. Na początek pojawiły się Pikniki Śniadaniowe w Parku Miejskim przy Dworcu PKP, a przy złej pogodzie – w Galerii Quick Park. To było jak „Śniadanie na trawie” z obrazu francuskiego malarza z 1863 r. Édouarda Maneta. Co prawda nie było tu nagich kobiet i panów ubranych w surduty, więc nie było i skandalu, ale i tak wywołały ogromne zainteresowanie i poklask. TO był strzał w dziesiątkę, jak mówi autorka pomysłu, p. Alicja Igielska. Dotychczas nie było podobnych imprez, na których można byłoby zaprezentować i sprzedać rolnicze plony, swojskie pieczywo czy nabiał, a nawet dania regionalnej kuchni. Towarzyszyły temu występy lokalnych artystów, animacje dla dzieci itp. Były to pikniki historyczne, pszczelarskie, charytatywne, a nawet akcja zasiewania łąk kwietnych nasionami ofiarowanymi przez sponsorów. To tylko niektóre pozycje z bogatej palety ciekawych pomysłów, wcielanych w życie przez te nadobne panie.

Wielką pomocą służą Aktywne Oławianki, które tworzą dynamiczną grupę lokalnych kobiet biznesu, dodajmy – niezależnych, menadżerek, liderek i przedsiębiorczyń w różnym wieku. Stawiają na rozwój osobisty, zawodowy i wzajemną współpracę. Nie ma tu szefostwa, jest po prostu grupa liderek. Pikniki to wciąż było za mało dla Alicji i Małgorzaty, a że pory roku również ograniczały biesiady na łonie natury, więc „rada w radę”, dwie „zapalone głowy” tych pięknych, młodych, ale i mądrych dziewczyn, które oprócz urody mają wiele wrażliwości, zapału i niekiedy szalonych pomysłów, jak same to określają, pomyślały, pomyślały… W krótkim czasie rozwinęły tzw. oddolny ruch społeczny, angażując wszelkie dostępne urzędy, przekonując sponsorów, wolontariuszy w różnym wieku, bo mało kto, a może nawet nikt, nie potrafi oprzeć się ich urokowi, determinacji, sile przekonywania w słusznej sprawie, mało komu nie udzieli się ich zapał. One nie czekają, aż ktoś inny będzie działał. Biorą sprawy w swoje ręce i realizują to, czego nie dopełnią urzędy. „Leży im na sercu” edukacja i profilaktyka zdrowotna, integracja społeczna itp. Chcą zmieniać świat na lepsze, a życie ciekawsze. Na wzór jarmarków powstał pomysł organizowania cyklicznych Oławskich Niedziel Przedsiębiorczości i ut fama fert – jak wieść niesie, funkcjonują już od dwu lat i cieszą się wielkim powodzeniem, niesłabnącym zainteresowaniem zarówno wystawców, jak i publiczności. Owe niedziele istnieją niezależnie od jarmarków bożonarodzeniowych czy wielkanocnych. Z otwartymi ramionami, życzliwie i po staropolsku witani są wystawcy miejscowi, jak też z okolicy w promieniu 50 km, z Brzegu również, Namysłowa itp. „Ta ostatnia niedziela” gromadzi tych wszystkich, którzy pragną, by Oława była miastem tętniącym pozytywną energią i dobrymi relacjami, tolerancją na odmienność i, co również bardzo ważne, współpracą międzypokoleniową. Służy to też integracji, budowaniu relacji między biznesem, organizacjami, mieszkańcami i wszystkimi, dla których Oława jest domem, małą ojczyzną. Możemy tego doświadczyć, widząc stoiska z rękodzielnictwem, wyrobami artystycznymi, np. wykonanymi przez Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom „Tęcza” w Oławie. Prowadzi je od lat pani Wioletta Piątkowska wespół z terapeutkami: paniami Kamilą Nowak i Lilianą Krawczyk. Utrzymują przyjazne kontakty z Warsztatami Terapii Zajęciowej w Brzegu, kierowanymi przez p. Magdalenę Kłodę. Prawda, że to miły akcent? Hasłem „Tęczy” jest: „Tworzymy przestrzeń, w której każdy czuje się potrzebny, niezależnie od ograniczeń, w której niepełnosprawność zamieniamy w siłę, a niemoc w moc”. Obok stoisko zajęte przez panią Monikę Prokopowicz – wolontariuszkę, założycielkę grup licytacyjnych na rzecz potrzebujących chorych, zbiera fanty dla dzieci onkologicznych Przylądka Nadziei, obok mama i syn oferujący drożdżowe bułeczki i napoje również zbierają datki na rzecz „Tęczy”, w której chłopak znajduje pomoc i opiekę. Można było podziwiać wieńce z ziół i kwiatów, kosmetyki z natury, był też i pchli targ, były też zajęcia warsztatów filcowania, pokaz ćwiczeń, otwarty trening, pokaz Oławskiego Klubu Karate „Dragon”, znalazło się miejsce dla wolontariuszy Szlachetnej Paczki. Jest co oglądać i czego słuchać, bo wystąpił zespół „Skrzydła Ateny”. Pod batutą pani Ewy Mielczarek, która prowadzi również Fundację Atena, działającą na rzecz seniorów, osób z niepełnosprawnością. Skrzydła Ateny to grupa muzyczno-kabaretowa, związana z Fundacją, bierze udział w przeglądach artystycznych, dożynkach, w akcjach charytatywnych – corocznych koncertach z cyklu Skrzydła Ateny i Przyjaciele. Fundacja Atena prowadzi Dzienny Dom Pobytu, a marzeniem pani Ewy jest stworzenie nowoczesnego Centrum Aktywizacji i Opieki Seniorów oraz Osób z Niepełnosprawnością. Równolegle organizuje cykl programów aktywizacyjnych, m.in. profesjonalne warsztaty muzyczno-terapeutyczne, operetkowe oraz zajęcia integracyjne dla osób starszych.

Oławskie Niedziele Przedsiębiorczości mają zawsze hasła i motywy przewodnie, np. Wakacje w Oławie, Rzeka to Życie, a na wrzesień już zaplanowano temat: Zdrowie w Oławie i zbieranie głosów na projekt w Budżecie Obywatelskim w związku z badaniami profilaktycznymi. Do dwu prekursorek dołączyły następne, równie młode, ale też te bardziej młode, mocno zaangażowani, piękni duchem młodsi i starsi mieszkańcy. To prawdziwe „pospolite ruszenie”, gdzie nie ma miejsca na la dolce far niente – słodkie lenistwo, co budzi tylko podziw i uznanie. Oławianie wiedzą, że viribus unitis – tylko wspólnymi siłami można wiele osiągnąć. Non possumus – nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli (z Wulgaty), że „działanie dla dobra społecznego i dla dobra innych osób pogłębia przyjaźń i patriotyzm”. Tak twierdzi Stanisław Sławomir Nicieja, historyk, autor „Kresowej Atlantydy”. „Nie trzeba być bogaczem, by ofiarować coś cennego drugiemu człowiekowi. Można podarować odrobinę swego czasu i serca i to jest w życiu bezcenne”. Ta złota myśl przychodzi do głowy, gdy się patrzy na to, co się dzieje w Oławie, w której mieszkańcy wiedzą, że „nasz świat tworzymy sami i od nas zależy, jaki on będzie”, jak poucza Ewa Kassala, autorka książek historycznych.

Z wielką sympatią i podziwem życzę tym pięknym i młodym Oławiankom niewyczerpanych pomysłów, siły do ich realizacji, spełniania marzeń mimo trudności i przeszkód.

Lilia Gebauer

Poniżej galeria z wydarzeń organizowanych Alicję Igielską i Małgorzatę Kwaśniewską