27 sierpnia spotykają się dwa zupełnie różne światy. Jeden pachnie asfaltem, paliwem i tysiącami kilometrów przejechanych po europejskich drogach. Drugi papierem i książką, której wcale nie trzeba czytać od początku do końca. Dziś przypada Dzień Tira oraz Międzynarodowy Dzień Gier Książkowych.
Widzimy je codziennie. Na autostradach, krajówkach, parkingach i pod centrami handlowymi. Czasem na nie narzekamy. Szczególnie wtedy, gdy dwie ciężarówki postanowią się wyprzedzać i przez kilka kilometrów skutecznie blokują lewy pas. 27 sierpnia można jednak spojrzeć na nie trochę inaczej. Tego dnia obchodzony jest Dzień Tira. Tak naprawdę to przede wszystkim święto ludzi siedzących za kierownicami wielkich ciężarówek. Bez ich pracy bardzo szybko przekonalibyśmy się, jak mocno nasze codzienne życie zależy od transportu drogowego.
Jedzenie, ubrania, elektronika, leki, materiały budowlane. To wszystko musi jakoś dotrzeć do sklepów, magazynów i fabryk. Zanim zobaczymy towar na półce, bardzo często ma on już za sobą setki albo tysiące kilometrów przejechanych ciężarówką. A sam kierowca? Nierzadko kilka dni poza domem. Noclegi w kabinie, korki, kontrole, pilnowanie czasu pracy i terminów dostaw. Do tego odpowiedzialność za zestaw ważący kilkadziesiąt ton.
Warto przy okazji rozprawić się z jednym językowym przyzwyczajeniem. TIR wcale nie jest nazwą samochodu ciężarowego. Skrót pochodzi od francuskiego określenia „Transports Internationaux Routiers” i odnosi się do międzynarodowego systemu przewozu towarów. W polskim języku potocznym zrobił jednak karierę i dziś „tirem” nazywamy właściwie każdą dużą ciężarówkę. Dzień Tira raczej nie sprawi, że 27 sierpnia kierowcy wcześniej wrócą do domu. Większość z nich spędzi go dokładnie tak jak poprzedni. W trasie. Może więc wystarczy tego dnia trochę mniej narzekania, kiedy zobaczymy przed sobą ciężarówkę. Towar, który wiezie, prawdopodobnie ktoś z nas jutro kupi.
Druga okazja przypadająca 27 sierpnia jest już znacznie mniej znana. Pamiętacie książki, w których po przeczytaniu fragmentu trzeba było zdecydować, co zrobi bohater?
Idziesz do zamku, przejdź do paragrafu 38. Uciekasz do lasu, szukaj paragrafu 71. I nagle zamiast zwyczajnego czytania zaczynała się gra.
Właśnie na tym polegają gry książkowe, nazywane też paragrafówkami. Czytelnik nie dostaje jednej historii. Co jakiś czas musi zdecydować, co wydarzy się dalej. Jeden wybór prowadzi do zwycięstwa, inny do kłopotów, a jeszcze inny potrafi zakończyć przygodę po kilku minutach. Największą popularność takie książki zdobywały w latach 80. i 90. Później przyszła era komputerów i mogło się wydawać, że papierowe gry odejdą do lamusa.
Nie odeszły. Paragrafówki nadal mają swoich fanów. Pojawiają się nowe wydania, wracają starsze tytuły, a sama idea przeniosła się również do świata cyfrowego. Zmieniła się forma, ale zasada została ta sama. Czytelnik ma dostać coś więcej niż gotową historię.
Ma mieć wpływ na to, co wydarzy się za chwilę. I jest w tym coś przyjemnie staroświeckiego. Żadnego potężnego komputera, karty graficznej czy wielkiego ekranu. Czasem wystarczy książka, ołówek, kartka i odrobina wyobraźni. A jeżeli bohater zginie? Cóż. Zawsze można wrócić kilka paragrafów wcześniej i udawać, że tego wyboru nigdy nie było.
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu brzeg24.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz